hermoth-Nieuws

We leven op een ronde aarde die tegen 1670 per uur rond zijn eigen as draait. Tegelijkertijd draaien we rond de zon tegen 30 km per seconden. Die zon vliegt dan met 2,16 km/u door de ruimte. Gezien de aarde rond de zon draait vliegt de aarde dus ook tegen 2,16 km/u door de ruimte. Daar voelen we niets van omdat het een constant snelheid is. Dat is wat we te horen krijgen van NASA en van de mainstream wetenschappers.

Dan hebben we wat vragen voor u:

Karretjes die rond hun eigen as draaien, vervolgens ook rond het middelpunt. Niet helemaal een correcte vergelijking, maar lijkt wel wat op de aarde die rond zijn eigen as draait en tegelijkertijd rond de zon. De attractie zelf staat hier wel stil. Iedereen die al in dit soort attractie gezeten heeft, weet met welke krachten je hier te maken krijgt. Uw snelheid wordt hier constant aangepast door de manier hoe de bakjes waarin je zit draaien. Vandaar de middelpuntvliedende kracht die je voelt.

Laten we een ander voorbeeld gebruiken:

Stel het middelpunt van deze attractie voor als het centrum van de aarde die rond zijn as draait en de karretjes waarin de mensen zitten, als u die rondloopt aan de buitenkant van de aarde. Je voelt die karretjes natuurlijk versnellen en eens ze goed op snelheid zijn, wordt u door de middelpuntvliedende kracht helemaal naar buiten geduwd.

We leven op een aarde die met 1670 km/u rond zijn eigen as draait. Hier voelen we niets van en de zwaartekracht zorgt ervoor dat we niet van deze planeet vliegen. Hoe komt het dan dat we die middelpuntvliedende kracht dan wel zo fel gewaarworden in kermisattracties als hierboven? De zwaartekracht is krachtig genoeg om te vermijden dat we van deze aarde vliegen die met 1670 km/u rond zijn as draait. Maar als we in bovenstaande kermisattractie gaan zitten waar we ons met misschien 50 km/u verplaatsen worden we helemaal opzij gedrukt en mochten we niet veilig en zo’n karretje zitten, zouden we van die attractie vliegen. Hoe komt het dat we het niet voelen dat de aarde tegen 1670 km/u rond zijn as draait, terwijl we wel direct de middelpuntvliedende kracht gewaarworden op zo’n kermisattractie?

Als u in een trein of een vliegtuig zit en je fixeert je op een punt in de horizon, dan zie je dat langzaam verschuiven. We vliegen met meer dan 2 miljoen km/u door het heelal. Zelfs als de sterren met ons meebewegen; we draaien ook rond de zon. De positie van de aarde t.o.v. de sterren verandert dus. Hoe komt het dan dat in de middeleeuwen boten navigeerden op basis van de sterrenhemel? Hoe komt het dan dat de poolster altijd op dezelfde plaats staat?

Stel je vliegt met een vliegtuig van punt A naar punt B en je doet daar 2 uur over. We gaan er hier vanuit dat je in dezelfde richting gevlogen hebt als de draairichting van de aarde. Op het ogenblik dat je opstijgt, beweeg je aan dezelfde snelheid als de aarde. Om vooruit te komen moet je dus versnellen en doe je er uiteindelijk 2 uur over om op uw bestemming te geraken. Als je nadien van punt B naar punt A vlieg tegen de draairichting van de aarde in, moet je dan niet veel vlugger op uw bestemming geraken? Is het dan niet mogelijk om met een helikopter op te stijgen, om vervolgens tegen 100 km/u tegen de draairichting van de aarde in te vliegen om dan stil te blijven hangen in de lucht terwijl de aarde onder u doordraait en dan te landen als uw eindbestemming onder u verschijnt?

Stel je vliegt met een vliegtuig van de ene kant naar de andere kant van de aarde. Moeten piloten dan na het opstijgen om het X aantal kilometer vliegen de koers van het vliegtuig niet naar beneden bijstellen (=neus naar beneden duwen) om te vermijden dat je de ruimte invliegt? Waarom doen piloten dit niet?

Als je aan de zee bent en je ziet naar de horizon, dan zie je soms een boot achter de horizon verdwijnen. Je kijkt immers in een rechte lijn en door de kromming van de aarde verdwijnt die boot dan ook achter de horizon. Hoe komt het dan als je een camera neemt die krachtig genoeg is en je zoomt in op die boot dat die terug zichtbaar wordt? Hetzelfde kan je doen met de zon. De zon die nog half boven de horizon staat. Zoom met diezelfde camera in op de zon en je zal die zon terug zien omhooggaan.

De langste brug ter wereld is de Danyang Kunshan Grand Bridge die 164,8 km lang is. Dit betekent als je een lange brug bouwt je rekening moet houden met de kromming van de aarde. Gaat in de praktijk niet lukken zo, maar stel je bouwt een brug van 50 km met 3 steunpunten: eentje in het begin, eentje in het midden en eentje op het einde. Rekening houdende met de kromming van de aarde moeten de palen links en rechts dan toch wat langer zijn dan de middelste ondersteuningspaal? Waarom houden ingenieurs hier geen rekening mee bij het ontwerpen van zo’n brug?

De eerste draadloze telefoon werd uitgevonden in 1973. Draadloze communicatie was al langer mogelijk maar dat was dan voornamelijk voor morse. De maanlanding vond plaats in 1969, dus 4 jaar voor de uitvinding van de draadloze telefoon. Gezien er geen telefoonleiding liggen tussen de aarde en de maan, moet de verbinding dus draadloos gebeuren. Hoe is het dan mogelijk dat President Nixon vanuit zijn Oval Office met zijn gewone telefoon rechtstreeks met de maan belde?

Om op hetzelfde elan verder te gaan. In 1972 verliet Apollo 11 de maan. De lancering van Apollo 11 vanop de maanoppervlakte werd gefilmd. Zoals vermeld werd de eerste draadloze telefoon pas uitgevonden in 1973. Die bestond nog niet in 1973, laat staan draadloze communicatie om videobeelden door te sturen. Hoe hebben deze beelden dan de aarde bereikt?

Momenteel vliegen er een paar duizend satellieten rond deze aarde. Een bijkomend probleem is ruimteafval. De tijdstippen dat raketten gelanceerd worden, wordt precies berekend om te vermijden dat ze botsen met een stuk ruimteafval. Als er een paar duizend satellieten rond de aarde zweven i.c.m. een boel ruimteafval (kan ook heel klein zijn) waarom zien we die satellieten dan nooit op de foto’s die NASA ons toont?

Het ISS draait in een baan om de aarde op een hoogte van ongeveer 400 kilometer. De snelheid van het geluid is trager dan van het licht. Dat is ook wat je merkt tijdens interviews. Telkens er een vraag gesteld wordt, zijn er een paar seconden stilte. Door de grote afstand duurt het immers even voor het geluid het ISS bereikt en de astronauten op de vraag kunnen antwoorden.

In 2013 werd er een soort van concert opgenomen in het ISS. Eén van de astronauten (Chris Hadfield) speelde in het ISS gitaar, waar hij een zanger en achtergrondkoor op zijn gitaar begeleide en ook samen zong. Hoe is het mogelijk dat er hier niet een paar seconden vertraging zitten op de communicatie? Iets wat u ook heel duidelijk zien in het begin van de video als ze even samen aan het praten zijn.

De zon staat op zo’n 150 miljoen kilometer van de aarde. Is het centrum van ons heelal en bron van alle leven op aarde door de warmte van de zonnestralen die onze planeet opwarmt en leven mogelijk maakt. Dus die zon staat op 150 miljoen kilometer afstand. Vanaf de zon gezien moet onze aarde dan zo’n speldeknop groot zijn. Hoe is het mogelijk dat die zonnestralen zo gericht zijn dat het op de polen ijskoud is, maar bloedheet in de Sahara?

Hier bij wakkernieuws.be leggen we u de dingen graag uit. We hebben hier doelbewust nergens deze vragen beantwoord. We weten dat dit zeer controversiële onderwerpen zijn. Misschien vindt u dit wel de grootste onzin die u ooit gelezen hebt en heeft u al spijt dat u uw tijd gespendeerd heeft aan het lezen van dit artikel. Of hebben we u sterk geprikkeld om zelf op zoek te gaan naar de antwoorden?