Drie jaar coronabeleid, lockdowns, vaccinatiedrang, media-censuur en maatschappelijke apartheid voor de ongevaccineerden. Wanneer we de wettelijke definitie van terrorisme naast het overheidsoptreden leggen, is de vraag niet langer provocatief — ze is verontrustend actueel.
Dit artikel is geen gemakkelijke lectuur. Het stelt vragen die de meeste media vermijden, benoemt wat beleidsmakers liever in de schaduw laten en legt de feiten naast de wet. Geen emotie als argument — maar de wet zelf, uw eigen strafwetboek, als meetlat. De conclusies trekt u zelf.
De aanleiding zijn twee analytische documenten die de afgelopen jaren circuleerden in kritische Vlaamse kringen en die systematisch het overheidsoptreden toetsen aan de juridische definitie van terrorisme. Wij nemen die analyse ernstig, voegen context toe en leggen ze voor aan u — de lezer die het recht heeft geïnformeerd te zijn.
Stap één: wat is terrorisme eigenlijk?
Voordat we oordelen, moeten we definiëren. Terrorisme is een woord dat overheden en media gretig gebruiken om andersdenkenden te criminaliseren — van Jürgen Conings tot iedere burger die een betoog bijwoont. Maar wat zegt de wet zelf?
Wettelijke definitie van terrorisme — Google / Belgisch recht
Het uit ideologische motieven dreigen met, voorbereiden of plegen van op mensen gericht ernstig geweld, dan wel daden gericht op het aanrichten van maatschappij-ontwrichtende schade, met als doel maatschappelijke veranderingen te bewerkstelligen, de bevolking ernstige vrees aan te jagen of politieke besluitvorming te beïnvloeden.
De definitie heeft drie pijlers: (1) geweld of dreiging daarmee, (2) maatschappij-ontwrichtende schade, en (3) het aanjagen van vrees of het beïnvloeden van politieke besluitvorming. Laten we ze stuk voor stuk naast 5jaar overheidsoptreden leggen.
Pijler 1 — Geweld en het alleenrecht daarop
Onze overheid heeft het monopolie op geweld — dat is een grondbeginsel van de moderne staat. Maar dat alleenrecht kent grenzen. Grenzen die de afgelopen jaren stelselmatig overschreden werden.
Neem de zaak-Jürgen Conings. Een man die op het moment van zijn “aanwijzing” als terrorist letterlijk niemand kwaad had gedaan. Toch werd hij door overheid én media gebrandmerkt als een gevaar dat “uitgeschakeld” moest worden — er circuleerde zelfs openlijk de term license to kill. De rechtsstaat die onschuld veronderstelt tot schuld bewezen is, was ineens onvindbaar.
“Politieagenten die op vredelievende betogers inkloppen zodat ze er gebroken ledematen aan overhouden: dat kan blijkbaar wel. Klaag ze maar eens aan. We wensen u veel geluk.”
— Analytisch document “Is onze overheid een terroristische organisatie?”
Het principe is simpel: wanneer een individu geweld pleegt, heet het criminaliteit. Wanneer de overheid hetzelfde doet, heet het handhaving. De wet maakt dit onderscheid — maar de moraal niet. Betogers die met knuppels en waterkanonnen werden aangepakt tijdens de coronaprotesten kregen geen schadevergoeding. De agenten die hen insloegen kregen geen vervolging.
Pijler 2 — Maatschappij-ontwrichtende schade
Dit is misschien wel de sterkste pijler van de aanklacht. De overheid windt er zelf geen doekjes om: “We kunnen niet terug naar het oude normaal.” Ze kondigt openlijk aan dat ze maatschappelijke veranderingen nastreeft. Welke veranderingen dan precies?
Economische ontwrichting
Tienduizenden bedrijven failliet of op de rand ervan. Horecasector, cultuur, sport, retail: systematisch platgelegd via lockdowns die geen enkele wetenschappelijke basis hadden na het eerste jaar.
Psychologische ontwrichting
Exploderende burn-outs, depressies en zelfdodingscijfers — bij kinderen én volwassenen. Jaren van sociale isolatie, ontzegging van menselijk contact, schoolsluitingen met blijvende leerschade.
Medische schade
Uitgestelde kankerdiagnoses, gemiste operaties, mensen die stierven terwijl ziekenhuizen leeg stonden voor “covid-capaciteit”. De werkelijke tol is nooit eerlijk opgemaakt.
Sociale tweesplijting
Een samenleving opgedeeld in gevaccineerden en niet-gevaccineerden, waarbij de tweede groep systematisch van sociale participatie uitgesloten werd — cafés, cultuur, sport, werk.
De Agenda 2030, The Great Reset, The Green Deal: allemaal beleidskaders die simultaan met de coronacrisis op de rails werden gezet. Toeval? Of — zoals de documenten stellen — een gecoördineerde strategie om een jarenlang voorbereide herstructurering van de samenleving door te drukken terwijl de bevolking te bang en te moe is om weerstand te bieden?
Pijler 3 — Vrees aanjagen en politieke besluitvorming beïnvloeden
Dit is het meest gedocumenteerde element. Drieënhalf jaar lang werd via televisie, radio, kranten en sociale media één boodschap herhaald: wees bang, volg de regels, vertrouw de experten. Andersluidende stemmen — van virologen, artsen, epidemiologen en journalisten — werden systematisch gecensureerd, gedemoniseerd of simpelweg van het podium verwijderd.
“Gans onze maatschappij berust op angst. Betaalt u die ongrondwettelijke coronaboete omdat u die wil betalen, of uit angst voor de gevolgen als u hem niet betaalt?”
— Analytisch document “Is onze overheid een terroristische organisatie?”
Sam Brocken en Matthias Desmet is er slechts één voorbeeld van: iemand die een kritisch geluid liet horen en vervolgens volledig uit de mainstream media geweerd werd. Hij was niet de enige. Artsen die twijfels uitten over het vaccinatiebeleid riskeerden hun vergunning. Wetenschappers die alternatieve modellen presenteerden werden weggezet als “gevaarlijk”. De mediaconcentratie in handen van een beperkt aantal conglomeraten maakte dat dissidente stemmen geen doorgang vonden.
Artikel 136ter: misdaden tegen de mensheid
Naast de terrorismedefinitie introduceren de analytische documenten een tweede juridisch kader: artikel 136ter van het Belgisch Strafwetboek, dat misdaden tegen de mensheid definieert. Dit artikel, ingevoegd bij wet van 5 augustus 2003 in uitvoering van het Statuut van het Internationaal Strafhof, somt elf categorieën misdaden op.
Art. 136ter Strafwetboek — Misdaad tegen de mensheid (uittreksel)
Een misdaad gepleegd in het kader van een veralgemeende of stelselmatige aanval op burgerbevolking en met kennis van bedoelde aanval. Hieronder valt onder meer: moord, uitroeiing, verlaging tot slavernij, gevangenneming of ernstige beroving van lichamelijke vrijheid, martelen, verkrachting of gedwongen sterilisatie, vervolging van identificeerbare groepen, apartheid, en andere onmenselijke handelingen die opzettelijk ernstig lijden of lichamelijk letsel veroorzaken.
De documenten leggen elk van de elf punten naast het gevoerde beleid. Wij overlopen de voornaamste:
Punt 1 — Moord via lockdownsterfte
België heeft drie lockdowns doorstaan. Dat lockdowns mensenlevens kosten is ondertussen wetenschappelijk vastgesteld — door uitgestelde zorg, sociale isolatie, economische verpaupering en psychologisch lijden dat uitmondt in suïcide. Dat laatste is juridisch relevant: een suïcide veroorzaakt door beleid dat mensen “niets meer te verliezen” laat, draagt een causaal spoor naar de beslissers die dat beleid namen.
Punt 2 — Oversterfte en de vaccinatievraag
Frank Vandenbroucke moest zelf toegeven dat 70% van de gehospitaliseerde covid-patiënten gevaccineerd was — op een moment dat vaccinatie als dé oplossing werd gepresenteerd. De Statbel-cijfers toonden vanaf oktober 2021 structurele oversterfte in alle leeftijdsgroepen — niet enkel ouderen — een fenomeen dat zich gelijktijdig voordeed in nagenoeg heel Europa.
| Het Gibraltar-argument Gibraltar bereikte een vaccinatiegraad van 100%. Resultaat: de cijfers waren zo alarmerend dat de overheid Kerstmis annuleerde. In een wereld waar het vaccin “bescherming biedt”, had dit land het veiligste ter wereld moeten zijn. Het tegendeel bleek waar. Als 100% vaccinatie niet tot betere uitkomsten leidt, wat was dan het wetenschappelijk fundament van de vaccinatiedrang, de CST-passen en de sociale uitsluiting van de niet-gevaccineerden? |
Punt 3 — Verlaging tot slavernij
Zorgmedewerkers werden verplicht een experimentele gentherapie te ondergaan — want dat is wat een mRNA-vaccin in dit stadium juridisch was, gezien het verkorte goedkeuringsproces — of ze zagen hun job verdwijnen. Geen keuze, geen alternatieven, geen wetenschappelijk debat toegestaan. Een beroepsverbod als stok achter de deur.
Punt 6 — Psychologische marteling
Het afnemen van alle ontspanningsmogelijkheden. Het verbieden van menselijk contact. De constante angstcampagne in alle media. Het mondmaskergebod — terwijl het wetenschappelijk bewijs voor de effectiviteit van niet-medische mondmaskers bij verspreiding van ademhalingsviren altijd beperkt was. En dan: wie het masker weigerde, riskeerde een boete. Geen medische ontheffing mogelijk, geen dialoog. Gehoorzamen of betalen.
Punt 7 — Gedwongen penetratie en sterilisatiebezorgdheid
De documenten stellen de vraag scherp: hoeveel zwangere vrouwen verloren hun kind na vaccinatie? Wat zijn de langetermijneffecten van mRNA-technologie op menselijke voortplanting? Dit zijn vragen die de officiële geneeskunde niet wenste te beantwoorden — en die iedereen die ze stelde het label “complotdenker” opleverde. Intussen blijven de data over bijwerkingen bij zwangere vrouwen omstreden en gebrekkig gedocumenteerd.
Punt 8 & 10 — Discriminatie en apartheid
Discriminatie is verboden in de Belgische grondwet en in talloze internationale verdragen. Toch werd een bevolkingsgroep — de niet-gevaccineerden — systematisch uitgesloten van horeca, cultuur, sport, in sommige landen van werk en sociale voorzieningen. De documenten noemen dit ronduit: apartheid. En de analogie met historische apartheidsregimes is niet louter retorisch: het mechanisme is identiek — een overheid die bepaalt welke burgers volwaardige rechten genieten op basis van een medische keuze.
| “De nieuwe Joden. Dat is wat de niet-gevaccineerden werden in het debat van 2021–2022 — een groep die men openlijk mocht beschuldigen, ridiculiseren en uitsluiten, terwijl de wet dat verbood.” |
De ideologische motor: wie stuurt, en waarom?
Terrorisme vereist een ideologisch motief. De documenten identificeren dit motief als de overtuiging van een kleine elite dat de aarde te veel mensen herbergt die een onhoudbaar levensprofiel hebben. Dit is geen verzinsel: het is de kern van talloze WEF-publicaties, van de Club of Rome, van figuren als Klaus Schwab.
De vraag is niet of deze mensen dergelijke denkbeelden koesteren — dat is gedocumenteerd. De vraag is of Belgische politici bewust als transmissieriemen fungeren voor deze agenda.
Alexander De Croo
Nauwe banden met het World Economic Forum. Wordt premier terwijl zijn partij electoraal wegzakt. WEF Young Global Leader — een netwerk dat politici selecteert en voorbereidt op leiderschapsposities.
Frank Vandenbroucke
Wordt minister van Volksgezondheid zonder op een kieslijst te staan — benoemd, niet verkozen. Voert zonder noemenswaardige parlementaire weerstand het strengste vaccinatiebeleid van onze recente geschiedenis door.
Geen van beiden werd door de bevolking specifiek voor deze rol gekozen. Geen van beiden legde zijn beleidsagenda ter stemming voor. Ze werden benoemd, geïnstalleerd en voerden uit — terwijl de burger de rekening betaalde in gezondheid, vrijheid en welvaart.
De EU als carrièrebelofte
De Europese Unie functioneert — zo stellen de documenten — als een netwerk van uitgerangeerde nationale politici die beloond worden met vettelijk betaalde posities in Brussel voor het trouw uitvoeren van de instructies van bovenaf. Het mechanisme werkt als volgt: wie braaf de agenda uitvoert op nationaal niveau, stroomt door naar de Europese instellingen. Wie dwars ligt, maakt geen carrière.
Dit is geen paranoia — het is een beschrijving van de structurele incentives die het politieke systeem in stand houdt. Nationale politici die Europees beleid weerstaan, raken geïsoleerd. Wie meegaat, wordt beloond. De burger merkt dit enkel aan de resultaten: beleid dat steeds verder van zijn belangen afstaat en steeds dichter bij de agenda van supranationale instellingen.
Het geweld van de staat als normaal kader
Er is een gedachte-experiment dat de documenten aanreiken en dat de essentie van de machtsrelatie tussen burger en overheid blootlegt:
“Stel: uw stoplicht is kapot. Een willekeurig persoon klopt op uw raam en eist €250. U lacht hem uit. Is het een politieagent, betaalt u onmiddellijk. Wat is het verschil? Enkel het geweld dat achter de eis staat.”
— Analytisch document “Is onze overheid een terroristische organisatie?”
De overheid heeft het alleenrecht op geweld geformaliseerd en gelegitimeerd. Belasting betalen is geen vrije keuze — het is betalen onder dreiging van beslaglegging en vrijheidsberoving. Coronaboetes waren geen contractuele boetes — het waren afdwingbare sancties onder dreiging van gerechtelijke vervolging. De burger heeft nooit een contract ondertekend. Hij werd geboren in een systeem en wordt geacht het te gehoorzamen.
Dit is geen anarchistisch pleidooi voor het afschaffen van wetten. Het is een oproep tot helder denken over de aard van de relatie die burgers hebben met hun overheid — en tot de vraag of die relatie nog wederzijds is, of eenzijdig geworden is.
Massale burgerlijke ongehoorzaamheid: de enige uitweg?
De documenten eindigen met een oproep. Geen oproep tot geweld — integendeel. De auteurs zijn expliciet: “Het laatste wat we willen is ons verlagen naar hun niveau.” Maar ze stellen ook nuchter vast dat politici die structureel weigeren naar het volk te luisteren, vroeg of laat met een bevolking te maken krijgen die niets meer te verliezen heeft.
Massale burgerlijke ongehoorzaamheid is een erkend instrument van rechtsstaten in crisis. Van Mahatma Gandhi tot de Amerikaanse burgerrechtenbeweging: wanneer de wet zelf onrechtvaardig wordt, is het de plicht van de burger om haar te weigeren — niet met geweld, maar met de kracht van het getal en de openlijke weigering te gehoorzamen.
| Wat burgerlijke ongehoorzaamheid betekent in de praktijk Boetes waar 1 tot 5 km/u over de limiet zit niet betalen en de gevolgen publiek maken. Onmenselijke verplichtingen weigeren en collectief voor de rechtbank verschijnen. Belastingaangifte weigeren als collectieve actie. Mediaboycots. Het steunen van alternatieve informatiekanalen. Het mondeling doorgeven van wat de mainstream media verzwijgen. Geen van deze acties is gewelddadig. Alle zijn ze legaal of op de grens van de wet — precies de grens waarop burgerlijke ongehoorzaamheid altijd opereert, en altijd historisch gelegitimeerd bleek wanneer de staatsmacht haar boekje te buiten ging. |
Conclusie: de vraag die u zelf moet beantwoorden
We overlopen de definitie van terrorisme opnieuw, maar nu met drie jaar beleid in het hoofd:
- Ideologisch motief: een elite die gelooft dat er te veel mensen zijn met een onhoudbaar levenspatroon — gedocumenteerd in WEF-publicaties, Agenda 2030 en Club of Rome-rapporten.
- Geweld of dreiging: het staatse geweldsmonopolie ingezet via politieoptreden bij betogingen, boetes, gerechtelijke vervolging, en beroepsverboden voor zorgmedewerkers.
- Maatschappij-ontwrichtende schade: economisch, psychologisch, medisch — onomstotelijk aangetoond door Statbel-cijfers, faillissementsstatistieken en mentale gezondheidscijfers.
- Vrees aanjagen: drieënhalf jaar gecoördineerde angstcommunicatie via alle mediakanalen, censuur van andersluidende stemmen, sociale druk en uitsluiting.
- Politieke besluitvorming beïnvloeden: een volledige herstructurering van samenleving, economie en individuele rechten — doorgevoerd terwijl de bevolking te bang en te moe was om weerstand te bieden.
De documenten stellen dat de conclusie zich opdringt. Wij leggen ze voor aan u, de lezer. De vraag of onze overheid een terroristische organisatie is die misdaden tegen de mensheid pleegt, is in een rechtsstaat een vraag die beantwoord moet worden door rechters, niet door journalisten. Maar zolang die rechters zwijgen, is het de burger die moet spreken.
| “We onderhandelen niet met terroristen. Vandaar onze oproep voor massale burgerlijke ongehoorzaamheid. Dit heeft niets, maar dan ook niets meer met uw gezondheid of veiligheid te maken.” |
Bronnen: Dit artikel is gebaseerd op twee analytische documenten gepubliceerd door Hermoth-Industries: “Onze overheid is een terroristische organisatie die misdaden tegen de mensheid pleegt” en “Is onze overheid een terroristische organisatie?”. Juridische verwijzingen: Belgisch Strafwetboek Art. 136ter (ingevoegd bij W 2003-08-05/32), Statuut van het Internationaal Strafhof. Statbel oversterftecijfers 2021. Uitspraken Frank Vandenbroucke in de Kamer, najaar 2021.
Foto door duck.ai
Hermoth-Nieuws 
Plaats een reactie