Robbert: Welkom bij Hermoth-Nieuws, waar de vragen groter zijn dan de antwoorden en de antwoorden groter zijn dan de overheid lief is.
Lotte: Vandaag kijken we naar één groot, zwaar onderwerp: de stelling dat de overheid niet beschermt maar bedreigt — en de juridische taal die daarvoor wordt aangevoerd, van terrorismedefinities tot het strafwetboek. Dat is het terrein dat hermoth-industries betreedt.
Robbert: Laten we daar meteen induiken.
Onze overheid als terroristische organisatie
Lotte: De post stelt een scherpe vraag: voldoet het overheidsoptreden van de afgelopen anderhalf jaar aan de juridische definitie van terrorisme? Dat is geen retorische opener — het stuk werkt die vraag punt voor punt uit.
Robbert: En het begint met de woordenboekdefinitie, want als je een grote beschuldiging maakt, leg je beter eerst het meetlat neer. De post citeert die definitie letterlijk: “Het uit ideologische motieven plegen van op mensenlevens gericht geweld, dan wel het aanrichten van maatschappij-ontwrichtende zaakschade, met als doel maatschappelijke ondermijning en destabilisatie te bewerkstelligen, de bevolking ernstige vrees aan te jagen of politieke besluitvorming te beïnvloeden.”
Lotte: Dat is de lat. En de post legt vervolgens uit wat het ideologische motief zou zijn: de overtuiging bij de elite dat de wereldbevolking te groot is en het huidige levenspatroon onhoudbaar. Vanuit die redenering wordt het beleid niet als falen gezien, maar als opzet.
Robbert: Daarna stapt de post over naar het strafwetboek, artikel 136ter, dat misdaden tegen de mensheid definieert. En dan begint het echte werk: elk van de elf subcategorieën wordt langs de meetlat gelegd.
Lotte: Lockdowns worden gekoppeld aan punt één, moord, via indirecte schade zoals suïcide. Verplichte vaccinatie voor zorgmedewerkers op straffe van ontslag wordt gelezen als punt drie: verlaging tot slavernij. Gedwongen quarantaine zonder symptomen valt onder punt vijf, ernstige beroving van lichamelijke vrijheid.
Robbert: Punt zes is psychologische marteling — de constante angstcommunicatie in de media, de afname van menselijk contact, en het mondmasker. Dat laatste wordt omschreven als fysieke marteling vanwege vermeend zuurstoftekort.
Lotte: Punt acht gaat over discriminatie van ongevaccineerden, punt tien over apartheid. De post concludeert: “We kunnen enkel maar besluiten dat onze overheid een terroristische organisatie is die misdaden tegen de mensheid pleegt.”
Robbert: En de slotoproep is burgerlijke ongehoorzaamheid — nadrukkelijk geen geweld, al wordt wel gezegd dat mensen die niets meer te verliezen hebben rare sprongen kunnen maken.
Lotte: De toon is urgent, de constructie juridisch van opzet, en de oproep aan het einde is even serieus als de aanklacht ervoor.
Robbert: Als een overheid langs elke juridische lat wordt gelegd en bij elk punt een vinkje krijgt, is de vraag niet meer of de lat klopt — maar wat je daarna doet.
Lotte: Burgerlijke ongehoorzaamheid als antwoord op een systeem dat je als misdadig beschouwt. Dat is waar dit stuk eindigt, en waarschijnlijk niet waar het gesprek ophoudt.
Wegens veiligheidsoverwegingen hebben we computerstemmen gebruikt om de korte podcast te voeren.
Foto door duck.ai
Hermoth-Nieuws 
Plaats een reactie