Robbert: Welkom bij Hermoth-Nieuws, waar de mediasmoor niet alleen een metafoor is maar blijkbaar ook een beleidsdocument.
Lotte: Vandaag kijken we naar wat hermoth-industries publiceert over censuur en het dempen van stemmen — van Ongehoord Nederland tot het Europees Hof, van Vlaamse mediaconcentratie tot een anonieme inlichtingenanalist die besluit te spreken. Laten we beginnen met hoe dat totaalplaatje eruitziet.
De grote mediasmoor: wie bepaalt wat wij horen?
Robbert: De kern van het eerste stuk is een tegenstelling die moeilijk te negeren valt: dezelfde politici die Orbán en Poetin aanvallen wegens inmenging in de media, sturen tegelijk aan op het verwijderen van Ongehoord Nederland uit het publieke bestel.
Lotte: Het artikel citeert VVD-mediawoordvoerder Claire Martens-America uit 2024: “Is de PVV het dan niet met de VVD eens dat dit ontzettend eng is, en dat wij er in ieder geval voor moeten waken dat de politiek zich niet gaat bemoeien met inhoudelijke journalistiek?” Dezelfde Martens-America wil nu dat ON! verdwijnt.
Robbert: Wat het artikel duidelijk maakt, is dat het Hitler-incident van zomer 2026 de aanleiding was, maar niet de oorzaak. D66 vroeg al in januari 2023 om verwijdering.
Lotte: Dat klopt. Mediarechtadvocaat Radboud Ribbert wijst er bovendien op dat een juridisch traject “makkelijk een aantal jaren kan duren” — ON! blijft voorlopig gewoon uitzenden. En uit EenVandaag-onderzoek onder tweeëntwintigduizend respondenten blijkt dat vier op de tien Nederlanders ruimte willen voor een tegengeluid bij de NPO, ook na het incident.
Robbert: Dan de Europese dimensie. Het Hof van Justitie oordeelde op 2 juli 2026 dat het RT-verbod ook geldt voor gratis vrijwilligerswebsites zonder winstoogmerk.
Lotte: De uitspraak is helder samengevat: “The ruling broadens liability for site administrators, holding that providing access to banned state media can trigger sanctions even for volunteer-run, donation-funded platforms.” Diezelfde maand publiceert de Europese Commissie een pagina getiteld “Bescherm wat telt: onze democratie” met lofzangen op persvrijheid.
Robbert: De tegenstelling is niet subtiel, maar het artikel laat het daarbij niet.
Lotte: Inderdaad. In Vlaanderen controleren vijf conglomeraten tachtig tot honderd procent van het klassieke medialandschap — DPG Media, Mediahuis, VRT, Roularta en Play Media. De VRM schrijft in zijn Mediaconcentratierapport 2025 dat de sector op een kantelpunt zit. Advertentie-inkomsten lekken weg naar GAFAN, redacties slanken af, en wie afhankelijk is van overheidssubsidies, aldus het artikel, is structureel geprikkeld tot zelfcensuur.
Lotte: Het artikel citeert analist CVS: “Kabeltelevisie. 500 zenders en op geen enkele is er iets te zien. Wat hiermee bedoeld wordt, is dat televisiezenders, streamingplatforms en sociale media alleen maar dienen om mensen af te leiden en dom te houden met programma’s die niets bijbrengen.”
Robbert: Dat klinkt provocatief, maar het artikel werkt het uit als een beschrijving van agenda-setting: niet zeggen wat mensen moeten denken, maar bepalen waarover ze nadenken. Vijf redactionele kringen, vijf sets aandeelhouders, één politieke agenda voor 6,8 miljoen mensen.
Lotte: En de conclusie is navenant: “Censuur heeft vandaag geen gezicht meer. Ze heeft een algoritmisch, een economisch en een juridisch gezicht. Samen zijn ze effectiever dan elke staatsomroep ooit was.”
Robbert: Dan verschijnt er een vervolgstuk — en dat brengt een heel andere stem naar voren.
Lotte: Een anonieme analist verbonden aan de CVS, zeventien jaar actief bij de inlichtingendienst, reageert punt voor punt op de stellingen uit het eerste artikel. Zijn commentaar over de mediaconcentratie is direct: “Als vijf boardrooms bepalen wat 6,8 miljoen mensen lezen, kijken en horen, dan is dat voor elke acteur een uitzonderlijk aantrekkelijk doelwit. Vijf telefoontjes, vijf afspraken, vijf vriendjes op de juiste plek: meer is er niet nodig om de volledige informatiestroom van een land te sturen.”
Robbert: Wat dit vervolgstuk toevoegt, is niet alleen bevestiging — het is ook een institutionele bekentenis. De analist zegt dat rapporten over mediaconcentratie en subsidieafhankelijkheid “tot nu toe nul politieke actie hebben opgeleverd.”
Lotte: Zijn slotwoord is scherp: “Het echte schild voor de democratie is niet de VSSE. Het is de geïnformeerde burger.” En hij eindigt met een oproep aan de redactie: blijf schrijven.
Robbert: Dat is precies waar beide stukken op uitkomen — niet bij wanhoop, maar bij de vraag wie er eigenlijk waakt als de wachters zelf genegeerd worden.
Lotte: Wat beide stukken samen schetsen, is een systeem dat zichzelf in stand houdt — juridisch, economisch, algoritmisch — terwijl de retoriek over persvrijheid onverminderd doorklinkt.
Robbert: De volgende keer kijken we of er iets verandert, of dat we gewoon een nieuwe aflevering maken over dezelfde vijf conglomeraten.
Hermoth-Nieuws 
Plaats een reactie